domingo 26 de abril de 2009

SANTOS INOCENTES

Xa pensarás que toleei, porque poñerme a falar dun día que se celebra a finais de ano coa primavera entrada... Pero sei ben o que digo!
Van bastantes anos vivindo fóra da casa en pisos compartidos. Ten habido incompatibilidades, indiferencia, incomodos, berras, ... O que nunca me pasara e que che fagan trasnadas desas tan comúns por outros lares e mal chamadas "novatadas" coma o de andar na auga para que te deas unha ducha fría.
Debía ser que esa outra xente coa que estiven tiña un mínimo de sentido común e respeto e nunca se atreveron a facer mal, e estropear cousas, ou quedar con cousas, ou usar cousas,... dos demais.
Eu algún días pensei que estaba sufrir da doenza da paranoia, pero por sorte inda teño un par de neuronas que funcionan, e pensan e relacionan e lembran... polo que sei de certo o que está a pasar.
Levo un tempo facendo o parvo porque aprendín a non montar leas e creo que se forman menos tensións cando unha é educada e di o que pensa de boas maneiras e con tranquilidade.
Mais estes, que durante meses pensaron que da limpeza do piso se encargaba unha empresa pagada pola caseira, e que os produtos se repoñen por rexeneración automática, parécelles gracioso botar sal no meu cacharro de azucre. Sorte que levo tempo sen botar man del, ata que se me ocorre comer unhas fresas con iogur que sabían a raios!
Unha pequena inocentada sen maldade... obra dun par de pijos de interior. Se xa tiña os meus prexuízos, agora con máis razón me estou a converter nunha racista de ponferradinas e ourensáns... Só dous meniños de vinte anos, con vidas cómodas e máis gañas de troula que de estudiar lles pode parecer boa idea amolar alguén que anda ó seu porque non lle interesan os botellóns internos, nin as festas de disfraces, nin respirar fume sempre, nin estar metida no salón tódolos días diante da televisión...

No meu papel de diplomática e sabendo que lisco en menos de dous meses, calarei a boca e non me vou facer a ofendida. Que sigan acumulando bolsas de lixo diante da porta, pratos no fregadeiro, e facendo barullo ata a madrugada ou traendo visitas indesexadas. Eu non vexo nin oio.

jueves 19 de febrero de 2009

REDES SOCIAIS

Estes días, a conto da desaparición da rapaza sevillana, falan na televisión das redes sociais ou páxinas de contactos tipo Facebook e Tuenti.

Eu, por unha amiga que é moi aficionada ás relacións por internete,entereime de que existía unha páxina coma Badoo.

Estivemos uns meses rexistrados varios da facultade polo chiste de etiquetarnos como amigos na rede e ver alí as nosas fotos pero eu dinme de baixa inda que manteño un perfil falso sen fotos.

Hoxe, consultando as miñas contas de correo electrónico e organizando uns archivos de música acordeime e fun mirar.

Alegroume a mañán, e non polos piropos senón polas parvadas que escriben algúns nas mensaxes. Botei unhas risas. Claro que logo dinme conta que os comentarios tan inxeniosos deben ser obra dun automatismo da web porque se repetían varios.

Polo menos saquei adiante un experimento sociolóxico: a xente xa non sabe nin pensar unha frase para saúdar e empezar a ter conversa. Que triste!

Póñovos algunhas das cousas que lin...

1. "Estoy haciendo una encuesta.¿Cuál es tu película favorita?" (Podes preguntarme igual que película me gusta sen poñer de escusa unha enquisa)

2. "¿Has volado alguna vez en primera clase?" (Pois non, pero se me pagases ti o billete... Ah, o individuo este dicía no seu Estado que hoxe quería aprender unha lingua nova cunha rapaza...)

3. "¿Conoces de algún festival de música bueno próximamente? (Nin que tivese que organizarlles eu o ocio...)

4. "¿Qué sitio me recomiendas para tomarme unas vacaciones?" (Outro que me toma por guía turística)

5. "¿Qué piensas de los vegetarianos? (Os que buscan aceptación... coma quen pregunta ¿que pensas dos fumadores?)

6. "Tus fotos son geniales.¿Me puedes decir algo acerca de ellas?" (O máis observador...)

7. "No te quiero agobiar, solo hablar un rato" (Ai, que riquiño...)

8. "Creo que tenemos mucho en común. ¿No estás de acuerdo?" (Cantas veces se oiría esta fraseciña...)

E en Plans poñían , por exemplo, ir de compras cunha rapaza (ha ha ha), conducir unha moto con alguén (con alguén que teña moto, ¿non?) e outro que quere quedar na casa fumando uns petas con alguén.

En fin, cada un que faga o que queira pero xa vedes que clase de personaxes hai por aí soltos... Saíde de festa e pasade do chat.

sábado 14 de febrero de 2009

NON QUERER QUERER

"Dime quen queres que che queira, ou se che queren todos máis ca min; ou si é que os queres ti a eles e eles quérenche solo a ti. Se me quixeras como eu a ti che quero, querríasme tanto como eu a ti; e o cariño que así sería mutuo, moito me temo que o queiras compartir"


(Herdeiros da crus)